پیرمرد درهنگامه غروب آفتاب بر روی نیمکتی از همیشه نشسته بود .افکارش را به گذشته واگذارده و چشمانش را در امتداد خیابان نظاره گر خطوط سفیدی کرده بود که به همت مامورین راهنمایی و رانندگی بی مفهوم تر از مفهوم ، از برای انسانهایی اینگونه بی قانون نقاشی شده بود.
با عصایش خرده برگی را که در زیر آن گیر کرده بود جا به جا کرد .صورتش را به نسیم نیمه جان سپرد و کلاهش را از سر برداشت .دستانش فروتنانه به او کمک کردند تا بلند شود .
سرس چرخاند و اطراف را با گستره ی چشمی از نظر گذراند .پشیمان شد از رفتن و قدم
برچسب:
نویسنده: کارن حسینیپور
تاريخ: پنجشنبه
13 آذر
1404 ساعت: 0:11